Osób na stronie:

Ks. Markiewicz na dziś:

Po Panu Jezusie i po Najświętszej Pannie jest św. Michał Archanioł największym dobroczyńcą ludzkości i on jest pewnym przewodnikiem dla błądzących, pociechą i pokrzepieniem dla upadłych, obrońcą i pocieszycielem dusz strapionych, dzielnym pogromcą duchów piekielnych i gorszycieli żyjących na ziemi, on opiekunem i przyjacielem ludzi schodzących z tego świata, a nawet po ich zejściu z tej ziemi.

Pogotowie modlitewne

wersja do druku

Moja droga do kapłaństwa

Historie powołań:

Ks. Łucjan Łepek - Moja droga do kapłaństwa

dodany: 24.02.2007

dk. Paweł Kopczyński - Moje powołanie

dodany: 23.04.2005

Historie powołań:
Ks. Marek Madej CSMA

dodany: 17.11.2004

Szukaj

Ks. Łucjan Łepek CSMA

Dla oprawienia jednej Mszy świętej warto poświęcić całe swoje życie

Wszystko zaczęło się gdy, mając 13 lat, w święto Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel, pojechałem na odpust do Tucholi, miasta położonego w Borach Tucholskich około 25 km od wioski Sucha w której mieszkałem. Będąc na uroczystej sumie odpustowej, przyjąłem szkaplerz. W tym dniu, 16 lipca 1967 roku, oddałem się pod opiekę Matce Bożej, Królowej Polski i Naszej Matce. Następnego dnia, 17 lipca, odeszła do wieczności moja kochana mama. Od tej chwili zaczął się ciężki okres życia. Po szkole podstawowej, opuściłem dom rodzinny i udałem się do Grudziądza, gdzie podjąłem pracę w Grudziądzkim Przedsiębiorstwie Budownictwa Domów. Pracowałem tam jako malarz pokojowy.

Po pewnym czasie zorientowałem się, że tutaj nie otrzymam wykształcenia zawodowego. Wolne chwile spędzałem nad Wisłą i wpatrywałem się w bieg wody. Myśląc o własnym życiu zadawałem sobie pytanie: “Dlaczego ja jestem, dlaczego żyję?” i modliłem się, rozmawiałem z Bogiem. Tam spotkałem wspaniałego człowieka, który powiedział: “Powinieneś iść do szkoły. To nie jest twoje miejsce”.

Te słowa potraktowałem jako głos Boga. Szybko podjąłem decyzję i udałem się do Bydgoszczy. Tam podjąłem naukę w szkole zawodowej dla pracujących przy Bydgoskim Przedsiębiorstwie Budownictwa Przemysłowego. W tym czasie mieszkałem w hotelu pracowniczym. Po 3 latach nauki zdobyłem zawód blacharza budowlanego i odbyłem służbę wojskową.

Podjąłem pracę w tym zakładzie jako magazynier. Pracując tam spotkałem wielu wspaniałych ludzi, którzy mi bardzo dużo w życiu pomogli. Jedni traktowali mnie jako syna, inni jak brata. Podjąłem naukę w technikum budowlanym dla pracujących. Pewnego dnia dyrektor poprosił mnie na rozmowę i zaproponował wstąpienie do partii.

– Skończysz Technikum a potem wyślemy cię na studia, otrzymasz mieszkanie – kusił dyrektor.

Odpowiedziałem:

– Bardzo dziękuję, ale ja juz decyzję podjąłem jako 13 latek i jej nie zmienię!.

W najbliższą sobotę po tej rozmowie udałem się na rozmowę do ks. proboszcza Hugona Kuchty, pracującego w mojej rodzinnej parafii. W czasie rozmowy powiedziałem mu, że pragnę zostać księdzem, ale dopiero zacząłem technikum.

– To bardzo dobrze. Postaram się odwiedzić cię w Bydgoszczy – powiedział ks. Hugon.

Po niedługim czasie przybył do mnie z ojcem werbistą z Laskowic, który po krótkiej rozmowie zaproponował, abym szkołę średnią skończył w miejscowości Chludowo koło Poznania.

– Napisz życiorys i podanie do ojca prowincjała – powiedział.

Tak tez zrobiłem. Bardzo szybko otrzymałem pozytywną odpowiedź: „Jesteś przyjęty do Zgromadzenia Księży Werbistów – przyjeżdżaj”.

Napisałem wypowiedzenie z pracy, przerwałem naukę w technikum i wybrałem się do werbistów do Pieniężna. Tam rozpocząłem nowicjat. Czas nowicjatu, czas modlitwy i rozmowy z Bogiem. Często tam zadawałem sobie pytanie: „Czy to jest to miejsce gdzie mam spędzić całe swoje życie?”. Po długich modlitwach i nieprzespanych nocach, w duszy słyszałem głos: „To nie jest Twoje miejsce”. W tym czasie natknąłem się na książkę ks. Michułki i przeczytałem historię życia ks. Markiewicza. Wtedy zadecydowałem, że zrealizuję się w Zgromadzeniu Księży Michalitów. Napisałem list do ks. dyr. Niższego Seminarium Duchownego w Miejscu Piastowym. Na odpowiedź nie czekałem długo. List był krótki: „Bardzo się cieszę, przyjeżdżaj natychmiast – ks. Ferdynand Ochała”.

Z tym listem udałem się do ojca magistra nowicjatu i oznajmiłem, że bardzo dziękuję za dobro które otrzymałem, ale to nie jest moje miejsce. Postanowiłem udać się do zgromadzenia całkowicie polskiego i zająć się wychowaniem młodzieży opuszczonej. Takiej z której i ja pochodzę. Ojciec magister po tej rozmowie trochę sie zasmucił i powiedział:

– Ktoś może chce cię wyrwać ze zgromadzenia?.

– Nie– odpowiedziałem – to jest list od Ks. Ferdynanda Ochały z Miejsca Piastowego.

Pożegnałem się. Następnego dnia spakowałem walizkę i udałem się pociągiem z północy na południe Polski do Miejsca Piastowego.

Przybyłem w porze popołudniowej. W progu domu przywitał mnie kleryk a teraz ks. Kazimierz Lorencowicz. Zaprosił mnie do rozmównicy i przyniósł obiad. Po niedługim czasie do pokoju wszedł ksiądz Ferdynand Ochała.

– O, jesteś. Bardzo dobrze. – powidział po gorącym przywitaniu – Czekałem na Ciebie. Jesteś już poważny, to udasz się do poważnej szkoły. Napisz podanie i życiorys do liceum ogólnokształcącego w Krośnie.

I tak przez 3 lata wypełniałem obowiązki nadawane przez przełożonych i uczyłem się w liceum w Krośnie.

Po pewnym czasie nadszedł czas kryzysu. Zauważył to ks. Wojciech Zięba. Zaproponował, abym pojechał z nim na zakupy do Krosna.

– Co z tobą się dzieje? Coś niedobrego? – zapytał po przyjacielsku.

– Nie mogę się odnaleźć w tym otoczeniu – odpowiedziałem smutno.

– To jest normalne – powiedział – na pewno będzie dobrze.

Tego dnia przyszedł do mojego pokoju ks. Wiesław Szpila, który obecnie jest misjonarzem na Arubie.

– Może byś mnie zastąpił na kilka dni przy opiece ks. Wincentego Stachowskiego? – zapytał. Zgodziłem się. Tą posługę pełniłem do końca szkoły średniej. Ten czas nie był stracony. Spotkałem kapłana, który osobiście znał Ojca Założyciela i z nim rozmawiał. Bardzo często rozmawialiśmy o charyzmacie i wielkiej miłości Ks. Br. Markiewicza. Każda rozmowa kończyła się zdaniem:

– Pamiętaj, jak bardzo będziesz pragnął kapłaństwa, to nic nie stanie na przeszkodzie.

Dziękowałem za każdy dzień rozmowy i spotkań z ks. Stachowskim. To był czas wspólnej modlitwy i pracy. Codziennie służyłem do Mszy św., którą ks. Stachowski, ze względu na swój wiek, odprawiał w pokoju ks. Br. Markiewicza. Był to kapłan Bożej miłości i wielkiego serca.

Po 3 latach zdałem maturę. Wielka radość i otwarcie drzwi do dalszej nauki. Otrzymałem błogosławieństwo ks. Wincentego i odjechałem do nowicjatu w Pawlikowicach.

Z Miejsca Piastowego wyjechało nas 5. Z tej małej grupy pozostałem sam. Czas nowicjatu to okres modlitwy, pracy duchowej i fizycznej. Po roku złożyłem profesję czasową i otrzymałem dekret kierujący mnie do Ośrodka Szkolno–Wychowawczego w Strudze. Tam pracowałem jako wychowawca. Byłem bardzo zadowolony. Robiłem to, na co tak długo czekałem.

W 1982 r. zostałem skierowany na studia do Krakowa. Na drugim roku filozofii miałem problemy ze zdrowiem. Odbiło się na moich ocenach – otrzymałem 3 dwóje. Zostałem skreślony z listy studentów. Myślałem, że to koniec. Do Seminarium przybył Ojciec Generał Aleksander Ogrodnik. Poprosił mnie na rozmowę.

– Co teraz chcesz robić? – zapytał.

– Nie wiem – odpowiedziałem.

– Pamiętaj, że jesteś lubiany przez wszystkich i myślę, że powinieneś zostać w Zgromadzeniu.

Podjąłem wtedy decyzję pozostania w Zgromadzeniu jako brat zakonny.

Przez 19 lat pracowałem tam, gdzie przełożeni mnie skierowali: Warszawa Bemowo – początek budowy kościoła. Po roku zostałem przeniesiony do Ośrodka Szkolno–Wychowawczego w Strudze. W tym czasie podjąłem naukę w Warszawie i ukończyłem studium pedagogiczne dla nauczycieli. W 1998 r., w święto świętego Józefa, złożyłem profesję wieczystą i otrzymałem dekret kierujący mnie do pracy w Wydawnictwie MICHALINEUM w Strudze. Pracowałem tam jako kolporter. Po niedługim czasie, w 1989 r., 7 listopada, Ojciec Generał Jan Chrapek, skierował mnie do Nuncjatury Apostolskiej w Warszawie, abym tam podjął obowiązki nakazane mi przez Nuncjusza Apostolskiego Józefa Kowalczyka. W tym czasie otrzymałem łaskę spotkania się z Bożym człowiekiem, którym był Jan Paweł II. Przez cały pontyfikat, wszystkie pielgrzymki, miałem jedyne pragnienie abym mógł się tylko dotknąć Ojca Świętego. Otrzymałem o wiele więcej. Spotkałem się i rozmawiałem krótko. Ale jakże to ważna rozmowa w moim życiu. Jego Ekscelencja ks. Arcybiskup Józef Kowalczyk przedstawił mnie jako brata michalitę pracującego w Nuncjaturze. Na to Ojciec Święty skierował do mnie słowa:

– Brat? Dlaczego jesteś bratem, a nie księdzem?

– Tak, jestem bratem – odpowiedziałem. Wtedy Ojciec Święty zdecydowanie do mnie powiedział:

– Ty zostań księdzem!

Tych słów nigdy nikomu nie powtarzałem. Należały do mnie. Od tamtego spotkania prosiłem przełożonych o wyrażenie zgody na studia teologiczne. Otrzymałem zgodę i podjąłem naukę na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego, gdzie uzyskałem tytuł magistra teologii.

Zacząłem myśleć: “Teraz albo nigdy”. Prosiłem przełożonych o pomoc w wypełnieniu swojego powołania. Napisałem prośbę o wysłanie mnie do pracy misyjnej na Dominikanę. Po tym jak otrzymałem pozytywną odpowiedź 6.08.2003 r., w święto Przemienienia Pańskiego, wylądowałem na ziemi Republiki Dmominikany. Po 52 latach życia, 31 lat w Zgromadzeniu Świętego Michała Archanioła, po 25 latach ślubów zakonnych, wypełniam swoje postanowienie, którego 39 lat temu, 16 lipca się podjąłem. Za to będę dziękował do końca swego życia Bogu i Matce, Królowej Polski.

Mottem mego kapłaństwa są słowa Sługi Bożego, Ks. kard. Stefana Wyszyńskiego: "Dla oprawienia jednej Mszy świętej warto poświęcić całe swoje życie"

relacja ze święceń ks. Łepka na michalickiej stronie >>

Tekst wyedytowany: 2007-02-24 12:15:00

Seminarium

Powołanie

Klerycy

Polecam

Warto przeczytać

Piórem kleryka

Inne