Seminarium
Przełożeni Kontakt KlerycyPowołanie
Historie powołań Jak zostać michalitą Rekolekcje i teksty powołaniowe Pomóc powołaniuKlerycy
Zespół "Michael" Sport Rodzina Przyjaciół Kwartalnik "Wspólnota" Opowiem wam o tym, co przeżyłem Projekt MILKPolecam
Dobrą książkę Stronę WWWWarto przeczytać
Nowe media w Kościele Dokumenty papieskiePiórem kleryka
Drogi krzyżowe Krótkie opowiadania Pchełki mysloweInne
Księga gości LinkiWiadomości ze strony michalickiej
Dojrzewają ziarna powołania Pielgrzymka rolkowa Wniebowzięty – śluby zakonne w Krakowie Boże pomysły – postulat w Krakowie 2010 Potrzebuję Anioła... - najnowszy numer KTÓŻ JAK BÓG Różni ludzie, to różne potrzeby! – ewangelizacyjny Kurs Filipa na Białorusi Pracy u nas nie brakuje... – list z Papui Nowej Gwinei. - więcej na: www.michalici.pl
Osób na stronie:
Ks. Markiewicz na dziś:
Pogotowie modlitewne
 |
wersja do druku |
Droga Krzyżowa
Drogi krzyżowe:
Droga Krzyżowa Piórem kleryków - Droga krzyżowa ze spojrzeniem Piórem kleryka - Droga Krzyżowa ze stokrotką Szukaj
Jezu, idziesz przez wieki i krwią znaczysz drogę. Idziesz i dziś jako nasza Pascha. Pragniesz przejść przez środek naszego życia, aby dać nam łaskę wolności. Daj nam Ducha Świętego, bo sami nie potrafimy się otworzyć na Twoje zbawcze przechodzenie.
Stacja I Sąd
Bóg skazany przez człowieka. Miał władzę, by jednym gestem uciszyć wzburzone fale, jednym: „Jam jest” powalić przeciwników na ziemię. Ach, my byśmy wiedzieli, jak postąpić.
A On milczy, odpowiada spokojnie, poddany, cichy. Bóg skazywany przez ludzi. Przeze mnie, przez nas. Dał mi władzę nad sobą, mogę Go wypędzić, ukrzyżować, wzgardzić Nim, nie spostrzegać Jego miłości. Mogę Go przyjąć: „Jeśli chcesz... chodź za Mną”. Bóg wydany na „chcę” lub „nie chcę” człowieka. Bóg skazywany przez człowieka.
Stacja II Przyjęcie krzyża
Wśród brzemion, jakie mnie przygniatają do ziemi, najcięższe jest brzemię winy. Noszę je ze sobą wszędzie. Nie mogę przed nim uciec. Jeśli na chwilę zapominam, daje o sobie znać, nęka jeszcze dotkliwiej, czyni życie koszmarem.
Biorąc krzyż, On wziął wtedy i ten mój straszliwy ciężar. Wziął swój krzyż, wziął i mój. Nasz wspólny krzyż. Teraz wystarczy dotknąć kraju Jego szaty. Kiedy nad moją głową kapłan w konfesjonale nakreśli znak krzyża i zapewni: „Odpuszczają ci się grzechy”, powiem Chrystusowi, że nie na darmo się trudził.
Stacja III Pierwszy upadek
Kiedy zdecydowałem się iść za Nim, wszystko wydawało się względnie proste i łatwe. Stopniowo było coraz trudniej. Aż wreszcie okazało się, że jest za trudno, że jest ponad siły. Zawaliło się wszystko. I natychmiast nadeszła pokusa: zostać w tym stanie, nie zaczynać od nowa, nie iść dalej. Pokusa nie do przezwyciężenia. Znużenie.
I wtedy pomogła mi pamięć o Twojej wierności, z jaką niosłeś Swój i mój krzyż.
Stacja IV Spotkanie z Matką
Straszna jest samotność wśród obojętnego lub wrogiego otoczenia. Można jej nie odczuwać, kiedy wszystko jest normalnie, dobrze, pogodnie. Ale kiedy jest ciężko, kiedy przychodzi chwila próby, kiedy klęski walą się na człowieka, samotność wśród ludzi może zabić.
Wtedy nie zostawiaj mnie samego. Przypomnij mi o Matce swojej i Matce mojej. Dziękuję, żeś w tych chwilach zsyłał ludzi, którzy rozumieli, byli blisko. Naucz mnie być czujnym, mieć otwarte serce i oczy, żeby obok mnie nie umierali bracia moi samotni, zrozpaczeni.
Stacja V Spotkanie z Szymonem
Zmuszony do niesienia krzyża Szymon otrzymał łaskę wiary. Jeśli nie ma innego na mnie sposobu, jeśli jestem ślepy i głuchy, Pan może i na mnie zastawić podobną jak na Szymona pułapkę. Kłopoty najbliższych, chorobę kogoś drogiego, sytuację, której nie mogę umknąć.
Mogę do końca się otrząsać ze wstrętem i mogę nie zauważyć, że był to wyjątkowy dar łaski, że moje drogi przecięły się z Jego drogą w tym jedynym punkcie, że ta krzyżowa i krzyżująca mnie sytuacja była zaproszeniem do wspólnej wędrówki.
Stacja VI Spotkanie z Weronką
Piotr, który tak niedawno wymachiwał mieczem i odgrażał się, szedł teraz zbolały, przygnębiony własną zdradą. Był i Jan, i Nikodem, którzy zajęli się, już po wszystkim, zwłokami... Ale tylko ona jedna miała odwagę. Odważyła się wbrew ogólnemu nastrojowi wrogości i strachu. Kiedy zdawało się, że wszyscy byli przeciwko Niemu, że wszyscy Go opuścili, ona jedna wiedziona prostym odruchem serca ulitowała się nad znieważonym Obliczem.
Stacja VII Drugi upadek Jezusa
Poniżony, upadający co chwila w pył drogi, opuchnięty, okropny, żałosny Chrystus, Bóg-Człowiek. Muszę widzieć Go w Kościele nie tylko wtedy, kiedy jaśnieje blaskiem i porywa tłumy, lecz w krzyżowej drodze, słabości, poniżeniu. Wtedy, kiedy wszystko wydaje się zapowiadać ostateczną klęskę.
„Mnie prześladowali, i was będą...”
„Kto chce iść za Mną, niech weźmie krzyż”.
Stacja VIII Spotkanie z niewiastami
Powiedział im, by nad Nim nie płakały. Drzewo jest zielone, lamenty są zupełnie nie na miejscu. Nawet w tych okropnych okolicznościach. Drogę trzeba przejść, podjęte dzieło wykonać, ale rozpaczać?
Nic się nie kończy, nic się nie zawala w gruzy. Płaczcie nad sobą, nad waszymi synami, którzy dokonują dzieła spustoszenia. Bo Ten, nad którym lamentujecie, jest drzewem zielonym, które rozrośnie się i trwać będzie dłużej niż ci, którzy przekonani są, że je zmietli z powierzchni ziemi. To, co bierzecie za klęskę, jest tylko etapem wzrastania.
Stacja IX Trzeci upadek
Już niemal u kresu drogi upadek trzeci. Co chcesz powiedzieć przez ten upadek? Czego mnie nauczyć? Może ostrzegasz mnie, żebym nie mówił nigdy: „doszedłem, wiem, osiągnąłem”. Kto stoi, niech baczy, by nie upadł. Zwłaszcza, jeśli ktoś stoi wysoko, tak wysoko, iż myśli, że nic mu już nie grozi, że może być spokojny o to, co osiągnął.
Przez ten upadek chcesz powiedzieć mi o pokorze...
Stacja X Obnażenie z szat
Co przeżywa człowiek przed egzekucją? Za chwilę będzie po wszystkim. Ubranie? Gesty? Pozy? Śmiech patrzących? Opinie?...
Wtedy liczy się już tylko prawda, ta garść prawdy, jaką człowiek zdołał przez lata życia zebrać. Wszystko poza tym opada jak liście ścięte pierwszym przymrozkiem. W bezlitosnym oświetleniu ostatniego momentu staniemy wszyscy przeraźliwie nadzy. Liczyć się będzie wtedy tylko ta garstka prawdy o nas.
Stacja XI Przybicie Jezusa do krzyża
Różne są rodzaje działania. Kocham ruch, aktywność, podjęte prace. Chcę być tu i tam. To wypełnia moje życie. A On wtedy, kiedy już nie mógł nigdzie pójść, bo przybili Mu nogi gwoździami do drzewa, kiedy nic nie mógł zdziałać rękami, dokonał najwięcej.
Działanie może być ucieczką od działania najważniejszego, działania, które nazywa się ofiarą, ofiarą złożoną z siebie samego.
Stacja XII Śmierć na krzyżu
Pan Jezus stał się człowiekiem i umarł na krzyżu dla naszego zbawienia. Słyszałem te słowa tysiąc razy. Dziś staję w zadumie nad ich treścią straszliwą, większą, niż jestem w stanie udźwignąć
Dla naszego zbawienia, dla mojego zbawienia, dla mnie. Ktoś umarł na krzyżu.
Stacja XIII Jezus zdjęty z krzyża
Myślę o mojej ostatniej chwili. Myślę o swojej własnej śmierci. Jak to będzie? Czy potrafię dobrze umierać? Boję się, znam siebie na tyle, że bardzo się boję. Pewnie nie potrafię. Więc myśląc o Tej, która pod krzyżem stała do końca, w której ramiona złożono udręczone ciało Syna, powtarzam codziennie: „Módl się za nami grzesznymi teraz i w godziną śmierci naszej”.
Za mną, w godzinę śmierci mojej, proś Matko.
Stacja XIV Złożenie Jezusa do grobu
Każda śmierć, z jaką się spotykam jest próbą mojej nadziei, każdy grób jest testem na pamięć o tamtym grobie, który po niespełna trzech dniach okazał się pusty. Na wszystkie sprawy, które usiłują wybić mnie z równowagi, chcę patrzeć w świetle tajemnic tamtego grobu. Kiedy załamany czy przerażony jakimiś drobiazgami, przypomnę sobie tamten grób, odnajdę spokój; człowieku, tu na ziemi, jesteś tylko przechodniem, dom twój jest jak namiot koczującego Araba. Dziś jest, jutro będzie zwinięty. Żadna sprawa nie warta jest całego twojego serca, całego niepokoju, całej radości, całego smutku, jeśli nie wiąże się z wędrowaniem do Domu Ojca, w którym przez śmierć odnajdziemy życie wieczne.
